4. Zubożenie zapętlenia a funkcje językowe

Świadome ludzkie doświadczenie jest możliwe dzięki strukturze znanej jako ludzki umysł. Choć nie definiowany uniwersalnie, to umysł integruje myślenie i czucie, budując rozeznanie. Dla wszystkich znanych okoliczności, neuronalna rzeczywistość mózgu jest niezbędna do pracy struktury umysłu. Jednakowoż neurofizjologia jest w stanie oferować ograniczony jedynie wgląd na relację między funkcjonowaniem mózgu a świadomością (Vander i in., … Continue reading 4. Zubożenie zapętlenia a funkcje językowe

3. Rola sprzężenia zwrotnego przy używaniu mowy

Ludzki układ nerwowy pozostaje odniesieniem głównym dla zjawisk zapętlonych przy używaniu mowy, gdyż ani językowa kompetencja ani zdolność praktyczna nie są przedmiotami abstrakcyjnymi, a mediuje je fizyczna struktura ludzkiego mózgu (Puppel, 1992). Ażeby ocenić program czy zapętlenie na priorytet ludzkiego zachowania neuronalnego, językoznawcze tendencje uniwersalistyczne analizowane są względem trwałości i standardów języka naturalnego. Jako że … Continue reading 3. Rola sprzężenia zwrotnego przy używaniu mowy

2. Rola sprzężenia zwrotnego w uczeniu się języka

Nabywanie oraz nauka języka naturalnego motywuje do psychologicznego sensu kompetencji zapętlonej, opisywanego jako wiedza o skutkach zachowania która modyfikuje bądź zmienia dalsze postępowanie (Webster, Nieskrócony słownik encyklopedyczny języka angielskiego, 1989). Ponieważ wiedzę da się pojmować jako informację zyskaną z życiowego doświadczenia lub nauki, ramy obecnej pracy zdolne są objąć odniesienie psychologiczne. Jako dążność do wzorców … Continue reading 2. Rola sprzężenia zwrotnego w uczeniu się języka

Zaburzenie kommatoformowe

Interpunkcja, przecinek, myślnik i inne tego typu znaki mają czynić pisemną materię przejrzystą. Jest dla nich jakaś logika, ale język nie jest systemem i nie ma reguł uniwersalnych, obiektywnych i zawsze stosowanych. Potrzebujemy własnego zdrowego rozsądku, inaczej sylwetka naszej pisemnej materii może zarysować się w przejaw zaburzenia kommatoformowego, gdzie „somatoformowe” oznacza coś charakteru materialnego ciała. ■→Więcej

Dysertacja Taylora, rozdział 3

„Nie jesteście w pełni nieśmiertelni, nigdy jednak nie wygaśniecie; nie ulegniecie też fatum śmierci.” Platon mówi wyraźnie, świat naturalnie podlega erozji, jest śmiertelny i zniszczalny, ale zniszczony nie zostanie. Arystoteles, sprzeciwiając się temu zapewnieniu jakim jest z wyglądu, mówi iż jest niemożliwością, by rzecz z natury zniszczalna nigdy zniszczeniu nie uległa. ■→Więcej

Dysertacja Taylora, rozdział 2

Platon nazwał żywotność duszy ruchem, na skutek spostrzeżeń o jej ewolucji oraz relacji do pojęcia podzielności, którego nie da się doń stosować w pełni, ani też całkowicie odrzucić; wnosi pojęcie ruchu żywotnego, gdzie dusza odmienia się względem niepodzielnego ukierunkowania, będąc w swej istocie zdolną do ruchu samodzielnego i do takiegoż życia się konkretyzując. ■→Więcej

Bebok w pudle z gadką

ELM to skrót dla Extreme Learning Machine. ELMy potrafią torować sztuczne sieci feedforward; ELMy są pre-programowane, szybkie i niedrogie. Ludzkie mózgi jednak polegają na własnym, swoistym sprzężeniu, którego rola jest zbliżona do popędowej; tkanka używa wyprzedzenia, ale nie „sieci jednowarstwowych”. ■→Więcej

Kierat wiekowego knechty

VESTÄNDNIS jawi się jako szerokie pojęcie: mieści pojmowanie, empatię, oraz — opinię. Przemijanie jakiego by trzeba teorii Umweltu nie wygląda jednak na ujmowane jakąkolwiek znaną mową. Kleszczom, morskim jeżom, amebom oraz meduzom nadawano by ich własne światy, gwoli studiów nad znaczeniem jak obecne także w ludzkiej komunikacji. ■→Więcej

Wspólny zmysł

ZDROWY rozsądek to słuszne przekonanie nie oparte na wiedzy specjalistycznej, mówi Słownik American Heritage. Tłumaczenie z łacińskiego sēnsus commūnis, fraza miała znaczyć wspólne uczucia ludzkości.— O ile chodziłoby Tomaszowi Paine w Zdrowym rozsądku o „wspólne uczucia ludzkości”, musiałby wtedy być więcej niż jeden gatunek. Brytyjczycy jednak pozostają także ludźmi. ■→Więcej

En face

JEDYNYM zatwierdzonym obrazem Emilii Dickinson jest dagerotyp, jaki jej siostra dała podobno niejakiemu Austinowi Baxter Keep w latach 1890-tych. Nie lubię tego dagerotypu jako po prostu niedbałego obrazu ludzkiej istoty. Przyglądając się mu po raz pierwszy bliżej pomyślałam, że go oddano jako wadliwy. Podzieliłam zdjęcie na warstwy CMYK. ■→Więcej