Gramatyka: dlaczego myśleć o przestrzeni?

ENG

Wszystkim językom jest to wspólne. Wszystkie spacjalizują, czyli kojarzą czas i fizyczną przestrzeń. Najwyraźniej istota ludzka rozumuje, iż aby się coś stało, musi być po temu miejsce.

Słówko spacjalizacja pochodzi od łacińskiego spatium. Znaczyło miejsce, przestrzeń, pomieszczenie, lub zakres.

Owo słówko o łacińskich korzeniach może być po angielsku wymawiane {speish-} lub {spæt-ial}, aby uniknąć pomyłki ze special.

SCREENSHOT FROM THE SPACE ODYSSEY BY STANLEY KUBRICK2001: A Space Odyssey, Stanley Kubrick Productions .

Dziewczynka z „Odysei kosmicznej” mówi, że jej mama poszła „do zakupów”. Łączy czynność oraz miejsce i spacjalizuje, używając dla czynności przyimka do:
Where’s mommy gone?
To shopping.

Wszyscy uczymy się wpierw, jako dzieci, gdzie są obiekty, stworzenia, wydarzenia, czy ludzie. Uczymy się mówić kiedy coś się dzieje potem. Orientacja w przestrzeni fizycznej jest prymarna, stąd nazwa spacjalizacja.

Wczesne sposoby myślenia o czasie i przestrzeni nie znikają wraz z dorastaniem, a spacjalizacja dobrze pasuje do językowych standardów. Nie tylko w angielskim są słówka których da się używać dla przestrzeni zarówno jak czasu. Fraza jak
before the turn, może mówić o miejscu;
before ten, może mówić o czasie.

Języki różnią się co do konkretnych słów dla transakcji między czasem i miejscem, spacjalizacja przynależy jednak ze zdrowym rozsądkiem także kiedy jesteśmy dorośli.

Spróbujmy lekkiej łamigłówki. Jeżeli nasze odpowiedzi będą spójne w porównaniu z rodziną, przyjaciółmi, czy innymi ludźmi, możemy uznać rzecz za naturalną, nawet jeśli nigdy dotąd nie myśleliśmy, że coś takiego jak spacjalizacja może istnieć.

ZADANIE 1. Mamy cztery krótkie słówka i cztery wzorce. Próbujemy dobrać owe wzorce i słówka w pary.

Oto cztery krótkie słówka:
TO (po polsku do);
ON (po polsku na);
AT (po polsku przy);
IN (po polsku w, we).

Jednego doboru już dla nas dokonano:
I have thought: TO.
Odpowiedź znajduje się u dołu strony.

Oto cztery wzorce:
A. I think.
Jestem zdania czy opinii, że…
Ogółem uważam; myślę, że…

B. I am thinking.
Rozmyślam teraz, zastanawiam się;
Myślę teraz nad…

C. I have thought.
Myślę tak już od jakiegoś czasu, że…
Mija teraz już jakiś czas, jak jestem zdania, że…
Dotąd uważałem / uważałam…

D. I have been thinking.
Rozmyślam nad tym już jakiś czas;
Już od jakiegoś czasu tak się zastanawiam…

ZADANIE 2. Zastanówmy się, czy dobralibyśmy powyższe wzorce i krótkie słówka inaczej, dla następujących fraz o przeszłości i przyszłości.

E. I thought | I will think.
F. I was thinking | I will be thinking.
G. I had thought | I will have thought.
H. I had been thinking | I will have been thinking.
Odpowiedź pojawia się po przewinięciu obrazka.

I think: ON;
I am thinking: IN;
I have thought: TO;
I have been thinking: AT.
Skojarzenie potrafi działać tak samo dla przeszłości i przyszłości.

Zapraszam do dalszej lektury:
Aspekty gramatyczne, czy kognitywne zmienne?

REKLAMA
Jeśli jej umiejętność została wzięta za nadnaturalną, świat może i nigdy nie widział jej oryginalnego pisma. Zapraszam do Wierszy Emilii Dickinson w przekładzie Teresy Pelka: zwrotka tematyczna, notki o inspiracji greką i łaciną, korelacie z Websterem 1828 oraz wątku arystotelesowskim, „Rzecz perpetualna — ta zasadza się nie na czasie, ale na wieczności”.
Format elektroniczny $2.99
Okładka twarda, 272 strony $22.34

Załączona analiza utworów pożytkuje kryterium obejmujące epsilon, strukturę orzeczenia, kontur samogłoskowy, fonemikę, odniesienie osobowe w myśli abstrakcyjnej i ogółem stylistyczną spójność. Rezultat wspiera zastrzeżenia względem oryginalności zszywek. Zawsze jest też proste pytanie: czy wierzymy, że Emilia Dickinson próbowała opowiedzieć o bardzo wyjątkowych Pszczołach, Uszach, czy Ptakach, tak szczególnych, że je piszemy z dużej litery?