Letnie zastępy

Tęcza wraca z kiermaszu właśnie!
Widok, jak na światowy kaszmir,
Postrzegam wyraźnie!

Albo to pawia trenu purpura,
Na równinie, za piórem pióro
Sama się rozpruwa!

Marząc, wachlują się motyle,
Senne wody szum podejmują
W ton byłego lata.

Z jakiejś słonka fortecy starej
Jedna w drugą, pszczoły jak hrabie
Mrucząc idą ławą! Więcej→

Chorał dnia

Jest coś takiego, w dobie letniej,
Powolne jak żarów jej gaśnięcie,
Co napawa mnie dostojeństwem.

Coś takiego, w letnim południu —
Lazurowa głębia, nastrój bez słów,
Transcendentalne uwznioślenie.

A gdy dokonuje się noc letnia
Jest coś jak jasność, która urzeka,
By ją zobaczyć, dłonie splatam;

Kryję zaraz zbyt dociekliwą twarz,
By gracja ta wiotka, a lśniąca tak
Daleko mi nie uleciała. Więcej→

Pan pszczoła

Jak sznur wagonów na szynach z pluszu,
Ospałego słychać pana pszczołę:
Szerzy się po kielichach niesnaska,
Budowlach tych aksamitnych,
Co dzierżą, póki w napaści słodkiej
Ich rycerskość nie zostaje zdobyta,
On zasię w szranki sunie, zwycięski,
By dalej ujarzmiać rozkwit. Więcej→

Wiatr

Z tych, co się szeroko rozlegają dźwięków,
Nie ma dla mnie zawołania
Jak ta stara miarka rytmu w drzew gałęziach,
Bez frazy akompaniament
Wiatr ją czyni jakby aktem dłoni jakiejś,
A palcami czesze niebo,
Potem się waha, z nut kiściami opada
Dozwolonych mi, a bogom.

Gdy w zespołach wojażują sobie wiatry,
I po drzwiach przy tym brzdąkają,
Aż się ptastwo chowa wyżej,
Co by trwać w orkiestrowanie... Więcej→