Rola sprzężenia zwrotnego

ENG

Testy Ladefogeda wykazały zależność mowy i języka od sprzężenia bez wyjątku; komórkowe jest potrzebne ludzkiemu DNA dla aktywnej proteiny, czyli codziennego życia; w testach na ochotnikach, ludzka wytrzymałość na zubożenie sprzężenia okazała się niższa niż na ograniczenie pożywienia.

Jako model matematyczny, Hipoteza Hodgkina i Huxleya straciła na wadze w badaniach neurofizjologicznych. Teoria, iż membrany komórkowe mają jonowe kanaliki pozostaje potwierdzoną przez Erwina Nehera, Berta Sakmana i Rodericka MacKinnona. Sprzężenie komórkowe i systemiczne to fakt; jego ważkość jest zbliżona do popędowej.

Tutejsza praca rozważa sprzężenie jako zjawisko biologiczne na poziomie komórkowym, bada jego skutki w ludzkim układzie nerwowym i analizuje ich rolę w języku. Pojęcie sprawności sprzężonej (ang. feedback performance) oznacza zdolność zapętloną. Nie odnosi się do zachowań związanych z oceną, jak codzienna mowa mogłaby nasuwać. Pojęcie popędu nie obejmuje funkcji nakierowanych seksualnie. Praca rozpatruje ludzkie struktury neuronalne, mięśniowe i kognitywne ściśle lingwistycznie. Tłumaczenie w toku. Zapraszam.

Wstęp Zdolność do języka jest wymogiem wstępnym dla sprawności rozumowej, a procesy neuronalne wykazano w uczeniu się języka zarówno jak użyciu. Ludzkie parsowanie mowy można postrzegać jako przetwarzanie informacji, gdzie pojęcia jak system, program, czy opcja, choć powiązane z informatyką, nie służą bliskiej korespondencji, gdyż język naturalny pozostaje zakresem wprawy, w której inteligencja sztuczna człowiekowi nie dorównuje. Ludzka neurofizjologia jest odniesieniem prymarnym w następującym dyskursie o roli sprzężenia zwrotnego w ludzkiej językowej biegłości.

Rozdział 1. Neurofizjologia sprzężenia zwrotnego
1.1. Sprzężenie zwrotne w pojedynczym neuronie; 1.2. Przestrzeń i czas w komunikacji neuronalnej; 1.3. Ludzka dynamika systemiczna; 1.4. Łuk odruchowy; 1.5. Ludzkie zachowanie odruchowe i wolicjonalne; 1.6. Relewantne wzorce neuro-motoryczne; 1.7. Kompensacja sensoryczna; 1.8. Model puli równowagi wewnętrznej; 1.9. Specyfika sygnału i ludzki mózg.

Chapter 2. The role of feedback in language learning
2.1. Language within a program perspective; 2.2. Neural network closed-loop forming; 2.3. Network feedback function; 2.4. Circular reactions; 2.5. Case’s executive theory; 2.6. Language development circular and feedback exercise; 2.7. The closed-loop behavior of egocentric language; 2.8.The generally feedback pattern in human learning and skill.

Chapter 3. The role of feedback in language use
3.1. Sensory signal processing by the brain; 3.2. Pathway length and efficiency; 3.3. The speech act; 3.4. Inner speech; 3.5. Orienting response of linguistic component; 3.6. Module autonomy theories; 3.7. Language universalist theories; 3.8. Feedback phenomena and cognition.


REKLAMA
Jeśli jej umiejętność została wzięta za nadnaturalną, świat może i nigdy nie widział jej oryginalnego pisma. Zapraszam do Wierszy Emilii Dickinson w przekładzie Teresy Pelka: zwrotka tematyczna, notki o inspiracji greką i łaciną, korelacie z Websterem 1828 oraz wątku arystotelesowskim, „Rzecz perpetualna — ta zasadza się nie na czasie, ale na wieczności”.
Format elektroniczny $2.99
Okładka twarda, 272 strony $22.34

Załączona analiza utworów pożytkuje kryterium obejmujące epsilon, strukturę orzeczenia, kontur samogłoskowy, fonemikę, odniesienie osobowe w myśli abstrakcyjnej i ogółem stylistyczną spójność. Rezultat wspiera zastrzeżenia względem oryginalności zszywek. Zawsze jest też proste pytanie: czy wierzymy, że Emilia Dickinson próbowała opowiedzieć o bardzo wyjątkowych Pszczołach, Uszach, czy Ptakach, tak szczególnych, że je piszemy z dużej litery?