Wstęp

ENG

Zdolność do języka jest wymogiem wstępnym dla sprawności rozumowej, a procesy neuronalne wykazano w uczeniu się języka zarówno jak użyciu. Ludzkie parsowanie mowy można postrzegać jako przetwarzanie informacji, gdzie pojęcia jak system, program, czy opcja, choć powiązane z informatyką, nie mają nasuwać bliskiej korespondencji, gdyż język naturalny pozostaje zakresem wprawy, w której inteligencja sztuczna człowiekowi nie dorównuje. Ludzka neurofizjologia jest odniesieniem prymarnym w następującym tu dyskursie o roli sprzężenia zwrotnego w ludzkiej językowej biegłości.

Żywe organizmy używają informacji kodowanej przez DNA, dla wzrostu i przeżycia. Owe genetyczne kody porównano do programów (Young, 1984), gdzie program można rozumieć jako systematyczny plan dla automatycznego rozwiązania problemu (Encyklopedyczny słownik języka angielskiego Webstera, 1989). Formy biologiczne zależne są od ciągłej odnowy własnych struktur, dla aktywności (Young, 1984). Zadanie zachowania homeostazy, które wymaga naturalnej selekcji i wymiany substancji w organiźmie, może służyć za przykład problemu dla programów biologicznych, jak tu definiowane.

Systemiczny dobór i wymiana dotyczy pojedynczej komórki oraz struktur tak złożonych, jak człowiek; wzór DNA dla produkcji białka aktywnego może być przykładem biologicznego programu. Co ważne, nawet podstawowe programy komórkowej czynności stwierdzalnie polegają na sprzężeniu zwrotnym względem wdrożenia (Vander i in., 1985), gdzie definicją jest powrót części rezultatu systemu dla wprowadzenia jako dane wejściowe, w systemach informacyjnych (Encyklopedyczny słownik języka angielskiego Webstera, 1989).

Rozpoznano dodatnie i ujemne typy sprzężenia, gdzie to pierwsze, znane też jako regeneracyjne, wspomaga dane wejściowe, natomiast drugie się im przeciwstawia; stąd termin zamienny, „sprzężenie przeciwstawne”. Jako że elementarne funkcjonowanie komórkowe łączy się w schemata umożliwiające zachowania wyuczone, realny jest postulat, iż skonsolidowane wzorce neuronalne polegają na sprzężeniu dla uformowania, skuteczności i trwania.

Norbert Wiener nalegał względem użycia w kontroli nad operacjami automatycznymi, iż procesy sprzężone przynależą też z neurologią. Neurofizjologicznie i psychologicznie, produktywność sprzężenia można rozumieć jako zdolność zapętloną nad sekwencjami o pętli otwartej (Puppel, 1988, 1996). Zdolność ta byłaby czynna w języku naturalnym jako funkcja ludzkiego układu nerwowego. System ten jest studiowany względem zjawisk sprzężenia w wymiarze komórkowym, międzykomórkowym i międzyschematowym.

Dla kompetentnego wglądu w język naturalny, badanie obejmuje komunikację międzyludzką, jako współgrę cech osobowych i międzyosobniczych. Jako że psycholingwistyka stanowi ramy zamierzanych dociekań, zależność od sprzężenia badana jest w uczeniu się, użyciu oraz językowym niedoborze. Za potwierdzeniem naturalnego i regularnego występowania w zakresach ludzkiej neurofizjologii i psychologii, zależność od sprzężenia postulowana będzie na zbliżoną do popędowej, gdzie instynktem właściwym jest samozachowawczy. Wedle takiego poglądu na ludzkie przetwarzanie informacji, sprzężenie miałaby rolę inicjującego, pośredniczącego i modelującego czynnika.

Jezyk naturalny pozostaje zakresem wprawy, w której inteligencja sztuczna człowiekowi nie dorównuje. Sophia jest jedynie urządzeniem input-output, zdolnym wymieniać się słówkami oraz odpowiadać werbalnymi rutynami.

Nigdy mnie robotyka nie interesowała i Sophia pozostaje dla mnie rzeczą o żeńskoosobowej nazwie. Nie rozumiem, dlaczego Zjednoczone Emiraty Arabskie nadały obywtelstwo emulacji ludzkiej osobowości.


Zapraszam do wysokiej jakości ludzkiej językowej wprawy: Wierszy Emilii Dickinson w przekładzie Teresy Pelka: zwrotka tematyczna, notki o inspiracji greką i łaciną, korelacie z Websterem 1828 oraz wątku arystotelesowskim, „Rzecz perpetualna — ta zasadza się nie na czasie, ale na wieczności”.
Format elektroniczny $2.99
Okładka twarda, 272 strony $22.34

Załączona analiza utworów pożytkuje kryterium obejmujące epsilon, strukturę orzeczenia, kontur samogłoskowy, fonemikę, odniesienie osobowe w myśli abstrakcyjnej i ogółem stylistyczną spójność. Rezultat wspiera zastrzeżenia względem oryginalności zszywek. Zawsze jest też proste pytanie: czy wierzymy, że Emilia Dickinson próbowała opowiedzieć o bardzo wyjątkowych Pszczołach, Uszach, czy Ptakach, tak szczególnych, że je piszemy z dużej litery?