Noc ostatnia gdy ona żyła

ENG

Noc ostatnia gdy ona żyła,
Była nocą zwykłą,
Prócz tego umierania; ono nam
Naturę uczyniło inną.

Rzeczy najmniejsze dostrzec przyszło —
Pominięte przedtem,
A w jasności wielkiej umysłom
Poosobne znów, jakie były.

Iż inni jeszcze mogą istnieć,
Kończyć musi ona —
Zawiść o nią początek wzięła
Omalże nieograniczona.

Czekaliśmy, jak odchodziła;
Przesmyk czasu wąski,
Dusze zbyt wstrząśnięte by mówić,
Długo powstawała wiadomość.

Napomknęła — i zapomniała;
A lekko jak trzcina
Wodzie skłonna, zadrżała ledwie
I zmarła, wyraziwszy zgodę.

A my — poprawiliśmy włosy,
I głowę podnieśli;
Po czym folga ta sroga przyszła
Ku regulacji naszych wierzeń.

Pierwodruk, Czas a Wieczność utwór XX, 20
Johnson 1100 | Franklin 1100

Tłumaczenie Teresa Pelka, 2017.
Tekstu można używać pod którąkolwiek z tutejszych licencji:
Licencja Creative Commons 4.0, BY-SA 3.0, Licencja 2.5.
* * * * *
Jeśli jej umiejętność została wzięta za nadnaturalną, świat może i nigdy nie widział jej oryginalnego pisma. Zapraszam do Wierszy Emilii Dickinson w przekładzie Teresy Pelka: zwrotka tematyczna, notki o inspiracji greką i łaciną, korelacie z Websterem 1828 oraz wątku arystotelesowskim, Rzecz perpetualna — ta nie zasadza się na czasie, ale na wieczności.
Format elektroniczny $2.99
Okładka twarda, 268 stron, $22.34

Załączona analiza utworów pożytkuje kryterium obejmujące epsilon, strukturę orzeczenia, kontur samogłoskowy, fonemikę, odniesienie osobowe w myśli abstrakcyjnej i ogółem stylistyczną spójność. Rezultat wspiera zastrzeżenia względem oryginalności zszywek. Zawsze jest też proste pytanie: czy wierzymy, że Emilia Dickinson próbowała opowiedzieć o bardzo wyjątkowych Pszczołach, Uszach, czy Ptakach, tak szczególnych, że je piszemy z dużej litery?