Boje się?

ENG

Boję się? A kogo ja się boję?
Nie śmierci; kto ona jest?
Dozorczyni w wiejskim domku ojca
Równie peszyłaby mnie.

Życia? Dziwny by mi był strach przed tym,
Co ogarniać mnie umie
W istnienia może i nie jeden styl,
Bo taki jest boski dryl.

Zmartwychwstania? Czy te strony wschodnie
Boją się w dzionek ufać,
Bo niepobłażliwe jest jego czoło?
Moje ozdoby rzucę!

Pierwodruk, Czas a Wieczność utwór XXIV, 24
Johnson 608 | Franklin 345

Tłumaczenie Teresa Pelka, 2017.
Tekstu można używać pod którąkolwiek z tutejszych licencji:
Licencja Creative Commons 4.0, BY-SA 3.0, Licencja 2.5.
* * * * *
Jeśli jej umiejętność została wzięta za nadnaturalną, świat może i nigdy nie widział jej oryginalnego pisma. Zapraszam do Wierszy Emilii Dickinson w przekładzie Teresy Pelka: zwrotka tematyczna, notki o inspiracji greką i łaciną, korelacie z Websterem 1828 oraz wątku arystotelesowskim, Rzecz perpetualna — ta nie zasadza się na czasie, ale na wieczności.
Format elektroniczny $2.99
Okładka twarda, 268 stron, $22.34

Załączona analiza utworów pożytkuje kryterium obejmujące epsilon, strukturę orzeczenia, kontur samogłoskowy, fonemikę, odniesienie osobowe w myśli abstrakcyjnej i ogółem stylistyczną spójność. Rezultat wspiera zastrzeżenia względem oryginalności zszywek. Zawsze jest też proste pytanie: czy wierzymy, że Emilia Dickinson próbowała opowiedzieć o bardzo wyjątkowych Pszczołach, Uszach, czy Ptakach, tak szczególnych, że je piszemy z dużej litery?