Samotny dom

OD tej drogi, znam domy samotne,
Co rabuś upodobałby sobie —
Osłony drewniane,
Okna niskie,
Zapraszają
Na portyki,
Dwóch by wpełzło:
Jeden miał narzędzia,
Drugi patrzył,
Aby wszystko śniło;
Starej daty oczy
Niełatwo zaskoczyć!

Jak przystępna by w noc kuchnia była,
Tylko zegar czuwa, —
Zakneblować by tykanie,
Myszy nie będą szczekały
I ściany nie powiedzą nic,
Ni jedna z nich.

Nie śpi tylko para okularów —
Czego świadom jest almanach;
Czy to zamrugała mata,
Czy nerwowa gwiazda?
Po poręczy jedzie księżyc
Zobaczyć, któż to zacz.

Plądrują — ale skąd?
Kruża, czy łyżeczka,
Klejnocik, czy kolczyk,
Zegarek, dawna broszeczka
Co babuni pasowały,
Statecznie sobie śpią.

A toć i dzień dźwięczy,
Skrada się powoli —
Słońce teraz ledwie
Przy trzecim jaworze;
Pokrzykuje kurak
„Któż jest to tam?”
Echo z kpinką huka
W dali — „O, tam?”
A staruszków para, przebudzonych
Drzwi na wschód słońca ma otworzone!

Pierwodruk, Życie XV, 15
Johnson 289 | Franklin 311

■→ORYGINAŁ, HIGGINSON I TODD STRONA 28;

■→WYDANIE TERESY PELKA PO ANGIELSKU.

Tłumaczenie: Teresa Pelka, 2017.
Tekstu można używać pod którąkolwiek z tutejszych licencji,
■→Creative Commons 4.0, BY-SA 3.0, Licencja 2.5.
Także na licencji Creative Commons:
■→Źródło do poezji Emily Dickinson, utwór po utworze.
■→Notki do poezji Emily Dickinson.

---

REKLAMA