Co umiera, widziałam oko

ENG

Co umiera, widziałam oko;
Po pokoju patrzyło, wokół,
W poszukiwaniu czegoś, na wygląd;
Jak za chmurą się stało potem.
A potem, zamglone,
A potem, zamknione,
Nic z tego wcale nie wyjawiło,
Co widziało, błogosławione.

Pierwodruk, Czas a Wieczność XV, 15
Johnson 547 | Franklin 648

The text may be used under any of the following licenses:
CREATIVE COMMONS LICENSE 4.0, BY-SA 3.0, and LICENSE 2.5.
*****
Jeśli jej umiejętność została wzięta za nadnaturalną, świat może i nigdy nie widział jej oryginalnego pisma. Zapraszam do Wierszy Emilii Dickinson w przekładzie Teresy Pelka: zwrotka tematyczna, notki o inspiracji greką i łaciną, korelacie z Websterem 1828 oraz wątku arystotelesowskim: „Rzecz perpetualna — ta zasadza się nie na czasie, ale na wieczności”.
Format elektroniczny $2.99
Okładka twarda, 272 strony $22.34

Załączona analiza utworów pożytkuje kryterium obejmujące epsilon, strukturę orzeczenia, kontur samogłoskowy, fonemikę, odniesienie osobowe w myśli abstrakcyjnej i ogółem stylistyczną spójność. Rezultat wspiera zastrzeżenia względem oryginalności zszywek. Zawsze jest też proste pytanie: czy wierzymy, że Emilia Dickinson próbowała opowiedzieć o bardzo wyjątkowych Pszczołach, Uszach, czy Ptakach, tak szczególnych, że je piszemy z dużej litery?